Een half jaar geleden werd het plan opgevat met een groepje liefhebbers eens K1 te gaan varen op de club. De vereniging is in het bezit van enkele wedstrijdboten. Deze boten zijn niet gebouwd voor de stabiliteit, maar voor snelheid. Een extreem voorbeeld daarvan is de marathonkano. Deze is aanmerkelijk smaller en ranker dan enig andere kano. Het vereist ultieme techniek om er in te blijven zitten. De peddel moet daarbij altijd op exact de juiste wijze in het water gestoken worden ook als je stilligt. De boot heeft van zichzelf geen enkele stabiliteit. Ik werd wat verrast door de aanwezigheid van de marathonkano. Ik heb er zelf ook eentje gehad. Ik was in mijn normale kleren met de bedoeling een nat pak te halen in een van de K1's. Nu was er bij verrassing de marathonkano. Zo'n ongedachte gelegenheid om volledig gekleed en onverdacht een nat pak te halen heb je niet vaak. Ik was in spijkerbroek, trui, overhemd, t-shirt, jas, schoenen en sokken. Passende kleding bij avond in het najaar...

Hier zie je de marathonkano in volle glorie en mij lopen met de selfistick. Ik stap nog volledig droog in de kano en lig op een meter afstand van de wal stil. Dan gebeurt het onvoorstelbare. Voor het oog van de camera verlies ik de peddelsteun en maak steeds meer slagzeil. In vier stappen zie je mij compleet onder water verdwijnen. Als een menselijke waterval klim ik daarna weer op de kant om het nogmaals te proberen.

Nu drijfnat stap ik voor de tweede maal in de kano en vaar een rondje door het haventje. Teruggekomen in beeld van de op statief gezette camera nogmaals een volledig gekleed bad. Je moet er niet aan denken, dat het eerste shot mislukt is.