Een merkwaardig fenomeen bij de Nederlandse scouting is het zogenaamde overvliegen. Een keer per jaar vliegen en gedeelte van de leden van de ene spelgroep over naar de andere. Dit is een soort inwijdingsritueel. Ergens in september wordt een hindernisbaan opgezet. Het is de bedoeling, dat afhankelijk van de leeftijd. De nieuwe leden van een spelgroep overgaan door het volbrengen van een bijzondere opgave. Dit gebeurt overal, maar bij de ene scoutinggroep gaat het wat ruiger toe, dan bij de andere. Door in Google het woord 'Overvliegen' in te typen krijg je tientallen sites met foto's te zien. Meestal komt er veel water aan te passen. Soms is er sprake van modder of gunge. Vooral leiding, die overvliegt van de ene speltak naar de andere heeft het zwaar. 

Bij bovenstaande scoutinggroep moeten de slachtoffers onder een zeil doorkruipen door een waterbak en tegen een zeephelling op. Volledig gekleed hebben ze na het zeil al behoorlijke natte plekken op de kleding. Boven aan de zeephelling zijn ze allemaal compleet doorweekt. Aangezien er tijdens het klimmen geen sprake schijnt te zijn van natspuiten gaan ze kennelijk voor de klim kennelijk languit in de waterbak. Helaas zijn daar geen foto's van.

Hiernaast een foto van iemand van de leiding, die kennelijk moet overvliegen. Hij krijgt een flinke emmer water over zich omgekeerd, nadat het een zeil is gekropen. Ik zou over de scout, die hem het bad geeft ook wel eens een emmer willen omkeren. Zo'n lichtblauwe spijkerbroek kleurt dan prachtig donker. Misschien hebben zijn clubgenoten er later nog wel voor gezorgd dat het ook met hem goed gekomen is.

Vrij algemeen wordt gebruik gemaakt van touwbruggen en kabelbanen. Zo'n touwbrug levert meestal weinig natte pakken op zolang je je voeten maar op het touw houdt. Soms gaan clubgenoten sjorren aan de touwen en wordt het wat aardiger. Hieronder zien jullie een geval, waarin een onhandige oversteker 'lopend' de overkant te bereikt.

De kabelbanen zijn meestal niet bedoeld om droog te overkant te kunnen halen. De onderstaande kabelbaan heeft een kussen aan het einde, zodat loslaten en naar de kant waden de enige zinnige optie is. Veel mensen gaan meerdere keren. Hier wat droge vrijwilligers, die het kennelijk ook een keertje willen proberen.

 

Regelmatig is sprake van laaghangende kabelbanen. De jonge en lichte leden halen droog de overkant. De oudere leden zakken door hun gewicht in het water en mogen op niet meer dan wat droge schouders hopen. Voor de leiding van 75 Kg of meer lijkt mij eerlijk gezegd zelfs dat niet weggelegd. Zo sla je dus twee vliegen in een klap. Dezelfde hindernis kan gebruikt worden om de kleintjes op een spannende manier droog naar de overkant te halen en de ouderen met het bedoelde natte pak. 

De andere foto's tonen een katrol, die opmerkelijk weinig doorbuigt. Maar de overstekers zijn nog niet op de helft. Het is natuurlijk de bedoeling van bouwers, dat ze het water zullen raken en hooguit een klein gedeelte van de rug droog houden. Maar ik vrees, dat ze zich misrekent hebben. Wel zullen sommige mensen vrijwel stil komen te hangen en besluiten om verder te zwemmen. Op het kleine fotootje valt er een vanaf. Waarschijnlijk is het de jongen met het groene tshirt. Helaas is hij zover verkleind door de maker, dat het niet goed meer te zien is.

Soms moet je een beetje improviseren. Om mensen ook echt nat te krijgen, moet je ze dan met z'n tweeŽn laten gaan. De scout in zijn volledige uniform gaat dapper van start met een meisje. Aldra zit hij met z'n zitvlak in het water. De katrol is nauwelijks meer van zijn plaats te krijgen. Ze gaan wat dollen en het eindigt met een echte zwempartij. Van de andere twee weet ik niet hoe het afgelopen is. Wel is het duidelijk, dat ze tenminste tot hun middel nat zijn geworden. Waarschijnlijk zijn ze ook de rest gaan zwemmen. Het langzaam wegzakken in het water en langzaam steeds natter worden van de laag hangende kabelbanen vind ik zelf spannender, dan de snelle duik van de eerste.

In Pijnacker hebben ze een kabelbaan van het eerste type. De laatste keer, dat deze in bedrijf was ben ik er twee keer binnen een half uur in andere droge kleren vanaf gegaan. De eerste keer heb ik mijn voeten zover mogelijk opgetrokken en met volle vaart op het diepste punt losgelaten. Dat was eigenlijk leuker, dan direct het water te raken met de voeten en pas na het stil komen hangen los te laten en naar de kant te waden. De drie jongens, die hun voeten probeerden droog te houden en desondanks stil kwamen te hangen en door het zakken van de kabel het water steeds dichterbij zagen komen. Kregen ook wel een spannend nat pak. Het is toch alleraardigst ze minuten te zien lijden, terwijl het water langs de broekspijpen omhoog kruipt en hen niets overblijft dan naar de kant te waden met het water tot aan de borst.

Incidenteel wordt een drijvende brug gemaakt. Een mooi voorbeeld zien jullie op bovenstaande foto's van Ton gemaakt op Koninginnedag. Het schijnt wel mogelijk te zijn om droog de overkant te halen. Tal van plaatselijke jeugd deed echter een vergeefse poging. De jongen rechts is opmerkelijk ver gekomen, maar volgt duidelijk de verkeerde tactiek om zelfs maar een eerlijke kans te maken. Gezien hun kleding werden ze wat verrast door de aard van het evenement. Het als organisator belangrijk regelmatig te wisselen, tenminste als je veel mensen met hun zondagse kleding in het water wilt zien vallen. Zodra de mensen van te voren weten wat er staat te gebeuren, zie je alleen nog sportkleding. Een ander idee is het gebruik van kuilen. In het onderstaand voorbeeld ontdekten de overvliegers pas halverwege het zeil, dat er nog een extra verrassing was ingebakken.

Een potje modderrugby of worstelen ontstaat vooral spontaan. Het onderstaande potje rugbyen op een wat vochtig grasveld in een park ontaardde spontaan in buikglijden door de modder. Het modderworstelen geeft in de volgende scŤne een iets georganiseerderde indruk. Bij de glijbaan is het niet helemaal duidelijk of dit op de glijbaan is gebeurd.

Een erg bekende foto is de onderstaande. Een jongen ligt in de modderbak en heeft daarbij zelfs zijn windjak aangehouden. De leiding en organisatoren worden altijd wat harder aangepakt, dan de jongere kinderen. De combinatie van een glijbaan met een waterbak zie je veel. Vaak moeten de overvliegers geblinddoekt naar beneden en ontdekken pas als ze beneden aankomen en water hun kleding voelen binnentrekken, wat de aard van de hindernis is.

Soms ontstaat natte onderdelen spontaan. Begonnen in het bos met droge onderdelen, als touwbruggen en klimtouwen wordt het evenement spontaan voortgezet langs de waterkant. Op twee uitzonderingen na lijken alleen de oudere jongens er aan mee te doen. Het is begonnen met de rubberboot en er liggen al wat mensen in het water, als de anderen spontaan ook afdalen in het water van het kanaal en volledig gekleed naar de overkant zwemmen.