Je leest er tegenwoordig niet veel meer over. Maar spuitvoetbal wordt nog steeds op enkele plaatsen in Nederland beoefend. Alleen de eerste keer, als het nog spontaan is, zijn er veel deelnemers, die volledig gekleed deelnemen. Daarna zie je alleen nog mensen in brandweerpakken of sportkleding. In het verre verleden heb een aantal aardige wedstrijden bijgewoond. De eerste vond plaats op het land van Witkop de plaatselijke aannemer. De stamgasten van de plaatselijk kroeg traden tegen elkaar aan. Er was een enorm kussen, tweedoelen en twee uitermate krachtige brandspuiten opgesteld achter het doel. Je was als speler niet jarig als hij aangezet werd bij het naderen van het vijandelijke doel. Wanneer de brandspuit voortdurend had aangestaan, was het land tijdens de wedstrijd wellicht onder water verdwenen.

Ik was toeschouwer en we daagden de brandweerlieden een beetje uit. Dat had tot gevolg, dat zo nu en dan ook het ver opgerukte publiek de volle laag kreeg en in wilde paniek weer achter de lijnen vluchtten. Zelf stond ik met fototoestel steeds vooraan samen met de jongen in zijn rode overhemd en licht blauwe corduroy broek. Aanvankelijk voorzichtig later steeds driester waagden we ons in de baan van de waterstraal. Links is de jongen nog volledig droog. Midden begint zijn overhemd behoorlijk nat te worden en door te lekken naar zijn tshirt. Rechts is zijn rug compleet doorweekt. Na afloop werden nog penalty's genomen. Elke speler, die nog een droge draad aan het lijf had werd daar effectief vanaf geholpen.  Ook wij probeerden zoveel mogelijk in de waterstraal te lopen.

Twintig jaar terug werden op het malieveld in Den Haag de beroemde politie en brandweerfeesten georganiseerd. Daar kwam behoorlijk wat water bij te pas. Ze hadden bijvoorbeeld waterwerpers, die moeiteloos een afstand van veertig meter wisten te overbruggen. Tot kennelijk een meerdere ingreep zaten we de bediener van deze spuit uit te dagen. Er was een jongen, die probeerde met een paraplu tegen de straal in te lopen. In een oogwenk was de paraplu aan flarden en hij niet helemaal droog meer. Zelf heb ik ook samen met wat andere jongens door de straal gelopen met bevredigend resultaat. Met enige regelmaat werden er spuitvoetbalwedstrijden gehouden als afsluiting. De spelers waren in sportkleding. Echter het publiek had daar niet veel geduld mee. Na enkele minuten betraden ze het veld om mee te doen. Dit omdat er ook een schuimkanon aanwezig was, dat de middag zou afsluiten.

Tientallen jongens kregen de volle laag terwijl ze volledig gekleed het veld betraden. Een jongen in leren jas en blauwe corduroy broek kreeg even een hoge druk brandspuit op zich gericht. Van het ene moment op het andere was zijn broek van voren compleet doorweekt. Het water was tussen zijn benen doorgestoven. Zijn broek was rondom doorweekt. Alleen een dunne strook op zijn kont en zijn benen was nog droog. Hij was zichtbaar in zijn mooiste kleren en had er totaal niet op gerekend. Zelf heb ik nog een jongen met werkelijk alles aan, zelfs zijn windjack, in het schuim mogen duwen. Hij vond het niet erg en wel een kick. Je kon het schuim afspoelen in zeildoeken watertanks. Eerder die dag mocht de jeugd met echte brandweerpakken de beschermende werking ervan in de tanks uitproberen. Diverse jongens trokken het pak aan over hun gewone kleren. Er was een jongen bij, die hield echt alles aan en ging met schoenen, zwarte spijkerbroek, trui, overhemd en tshirt languit in de tank liggen. Dat zouden ze nou vaker moeten doen...

Tijdens de kennismakingstijd van eerstejaars studenten worden allerlei dingen georganiseerd om de nieuwelingen wat in te burgeren in hun nieuwe omgeving. Een vast onderdeel is tegenwoordig de waterdag. Dat is zeker niet uitsluitend bedoeld om de roei en zeilclubs aan wat nieuwe leden te helpen. Meerdere jaren achtereen zijn ze in Leiden gaan varen met waterfietsen. Ze hebben ook eens een keer een survival georganiseerd. Hoewel deelnemers aan de kennismakingstijd het meenemen van sportkleding van sportkleding wordt geadviseerd, zijn er mensen die wel willen deelnemen, maar gewoon niets anders bij zich hebben, dan de kleren die ze aan hebben. Twee meisjes slagen erin om een prachtige jongen tijdens het worstelen compleet te doorweken in een plasje water van nog geen vijf centimeter diep. Hetzelfde zie je twee jongens zichzelf aandoen in een fontein. Gekleed in spijkerbroek en wit tshirt doen ze een wedstrijdje opdrukken. De rechtse jongen ligt al zichtbaar vermoeid met zijn spijkerbroek in het water.

Iets heel anders is het sprietlopen, dat op tal van plaatsen in de zomer beoefend wordt. Het is wat overdreven om enthousiast allerlei evenementen te gaan aflopen. Maar zelden zijn er geklede deelnemers, die de moeite van de reis waard zijn. De onderstaande serie vind ik erg fraai. Kennelijk gemaakt met een analoge camera, die als een razende achter elkaar door heeft gefotografeerd. Zelf heb ik deelgenomen aan het sprietlopen een Puttershoek. Ik ben nog op de plaatselijke TV geweest. Iedereen heeft mij gezien. 's Morgens was ik wezen kijken. Er waren wat jongens aan het oefenen. Nadat ik ingeschreven had voor de middag besloot ik om mij ook wat voor te bereiden. Ik mijn na´viteit hield ik alles aan jeans, overhemd, tshirt, jacket inclusief mijn windjack. Het was beestenweer. Dus je kunt wel wat bescherming gebruiken. De eerste de beste keer ben ik al in het water gestort. Daarom na nog wat pogingen en zwemmen naar huis gegaan om te lunchen en droge kleren aan te trekken.

In de middag bleek het een enorm evenement te zijn. Elke deelnemer mocht tweemaal over de balk. De eerste maal over de kale balk. De tweede keer werd een flink stuk met zeep ingesmeerd. Iedereen is dan kansloos. Er waren er echter, die het bijna haalden. Het duurde eindeloos. Ik had mij in het hoofd gezet de eerste keer droog te blijven. Spijt dat ik daar van heb gehad. Het was erg warm een beetje verkoeling was welkom geweest. Ook had ik dan onverdacht nog wat droge kleren kunnen aantrekken voor de tweede ronde. De tweede ronde had ik een beetje geluk. In verband met de TV moesten er wat aansprekend deelnemers naar voren getrokken worden, want de cameraploeg wilde naar huis. De eerste vier senioren, die anders tegen zessen pas aan de beurt waren geweest, mochten direct. De meesten waren behoorlijk gekleed, dat in tegenstelling tot de jeugd. Zelf was ik weer in spijkerpak en het ging best verdienstelijk...

Een aardig evenement, waar ik enkele jaren aan deelgenomen heb was het poolstok springen in Heemskerk. Het poolstok springen wordt in Holland en Friesland als echte sport beoefend. Maar bij feesten worden er ook wel demonstratie wedstrijden gehouden. De eerste maal had iedereen zonder aanzien des persoon ingeschreven. Ik was bepaald niet de oudste. Er waren tal van geklede deelnemers. De tweede keer waren alle serieuze deelnemers in sponsorkleding. Het eerste jaar hadden ze niet al teveel deelnemers, zodat het geen moeite kostte om viermaal in steeds weer andere kleding te water te raken. De overkant halen is natuurlijk geen optie, die serieus overwogen hoeft te worden. Ik kreeg de 'poedelprijs', die nog steeds een ereplaats inneemt in onze woonkamer. Het is een prachtig liggend poedeltje.

In de winter is een telkens terugkerend spelletje het ijs te beproeven, als dat niet helemaal betrouwbaar meer is. De jongen links heeft zojuist tot ver over zijn middel in het water gestaan. De anderen beperken de schade tot wat natte voeten. Er staat water op en er schieten scheuren in het ijs, het is de kunst de anderen uit te dagen om steeds verder te gaan. Vorig jaar hebben Ton en ik een paar keer geprobeerd op deze manier een nat pak te halen. Het is moeilijk een geschikte plek te vinden. Wanneer het water meters diep is, dan is het te link. Echter als het maar vijftig cm is, dan is de inzet niet hoog genoeg. Ik herinner mij uit mijn jeugd het spelen op het ijs voor mijn huis. Het is in het midden meer dan een meter diep. Een jongen was met dure met bont gevulde winterjas, pantalon, trui, leren schoenen, etc. door het ijs gegaan en was tot ver over zijn borst nat. Ook heb ik een twintiger eens in spijkerbroek en houthakkershemd languit zien gaan...

Een fenomeen, dat je in Nederland nauwelijks ziet is een dunktank. Op een school in Engeland hebben ze er een gebouwd en kennelijk een oudere broer van de scholieren is dapper in zijn gewone kleren op de plank gaan zitten. Zodra iemand met een bal het groene doelwit raakt, dan komt de plank los en stort het slachtoffer in het water. Een hele rij kinderen staat te wachten op hun beurt en op de eerste foto gaat de bal net naast.

In Parijs vlak bij de IJffel toren zijn allerlei fonteinen, waar op een warme dag de kinderen in spelen. Behoorlijk spectaculair zijn de rolschaatsers, die zich door laten schieten de waterbak in en in hun drijfnatte kleren blijven rondschaatsen. Op Koninginnedag hebben ze in Ouderkerk aan de Amstel kuipjesteken. Alleen mensen ouder dan 16 jaar mogen deelnemen. Jongeren zitten met smart te wachten op het moment, dat ze zelf ook oud genoeg zijn om mee te doen. Daardoor heb je een groot aantal leuke opschoten jongens, die het niet kinderachtig vinden om mee te doen. Je moet driemaal steken. De paal moet helemaal door het gat heen en dat lukt slechts enkele keren per evenement. Alle andere keren stort het water met een reusachtig plons over de deelnemer heen. Je zit op een autostoel, waardoor je helemaal in het water komt te zitten, als je mis geprikt hebt. De succesvolle stekers moeten nog een barrage doen, waardoor ook zij gemakkelijk aan drie volle kuipen met water toekomen. Elke keer het water voluit in het kruis.