Dordrecht - Outdoor valley bestaat na jaren nog steeds. Tegenwoordig houden ze enkele keren per jaar een open dag. De laatste zondag van april houden ze 'Summer Kick Off'. Voor een paar euro kun je dan inschrijven en deelnemen aan onder andere een verkorte survival. Later in het jaar heb je de avonturendag en de vader zoon dag. Het afgelopen jaar was ik bij alle drie de evenementen aanwezig. Ook als het wat frisjes is, dan gaat het er voor veel deelnemers om toch van top tot teen onder de modder te komen zitten. Ze houden zich dan wat in bij de eerste hindernissen en eindigen bij de beroemde moddersloot. Ik was er met een fototoestel. De leider vroeg of ik geen zin had om een mountainbike te winnen. Je moest dan de afstand tot de stok binnen twintig seconden afleggen. Volgens hem was de modder niet meer dan kniediep. In werkelijkheid kwam het tot de schouder. Ik was in mijn gewone kleren: Spijkerbroek, trui, tshirt, overhemd en schoenen. Na afloop zat ik onder een dikke laag modder.

Zelf zou ik graag vaker deelnemen aan een survival. Maar bij een instelling als Outdoor valley moet je dan met een groep van tenminste tien mensen zijn. Ik heb geen idee hoe daaraan te komen. Op de open dagen zijn er honderden mensen. Dan is het geen probleem om als eenling je aan te sluiten bij een groep. Ze komen dan wat hindernissen tekort. De greppel wordt dan soms door drie groepen tegelijk gebruikt. Elke groep een metertje of twintig. Overal is de greppel meer dan anderhalve meter diep tot de rand toe gevuld met modder. Ik was een keertje in spijkerpak, wit tshirt, keurig overhemd, splinternieuwe spijkerbroek en nog compleet schoon, toen de leider van de groep vroeg wie er zin had de greppel in te gaan. Het was helemaal aan het ander eind. We moesten ons opstellen langs de rand en daarna naar een boomstam waden. Hij was toch wel wat verrast toen ik samen met de anderen zonder aarzelen in de greppel sprong. Hij had het een paar weken later nog over...

De avonturendag ben ik er samen met Miriam naartoe geweest. Het was goed weer. Eigenlijk werd er geen enkele poging gedaan om de deelnemers te sparen. Bij de eerste de beste sloot moesten we een oversteek maken, wandelend over een boomstam en steunend op een touw. Ze hadden geen enkele moeite gedaan het touw te spannen. Je was volmaakt kansloos. Zelf heb ik oprecht geprobeerd de overkant te halen. Het werd een bad. Miriam probeerde het niet eens en ging maar 'lopen'. Daarna nog een vijvertje, dat goed te doen was. Op weg naar de greppel werd gesuggereerd de kortste weg te nemen. Ik deed dat en zat onmiddellijk tot mijn middel in de dikke vette kleverige modder. Met vereende krachten moest ik weer aan kant gesjord worden...

We kwamen langs een korte greppel. Een andere groep ging er doorheen. Het was prachtige dunne modder. Wij moesten weer verder. Na afloop besloten we nog een beetje rond te lopen over het terrein en aangekomen bij het prachtige greppeltje konden we de verleiding niet weerstaan het ook een keertje te proberen. Ondanks drie lagen kleding zit je dan onmiddellijk tot aan je huid onder de modder. Een heel ander evenement is de jaarlijkse survival van Vlaardingen. Deelname zit er voor mij niet in. Maar als toeschouwer en fotograaf is het best aardig. De deelnemers moeten dan door de polder, diverse moddersloten en een stukje kanoŽn. Ze beginnen bij de voetgangersbrug. Daar moeten ze het water in over wat balken en omhoog klimmen. De jongen in kakibroek was een van de weinigen, die zoals het hoort normaal gekleed deelnam.