Voorjaar 2016 kreeg ik een mailtje van een filmer, die koningsdag spelen in beeld moest brengen voor de staatsloterij. Hij had mij gevonden via mijn website en vroeg of ik een keertje wilde komen hangen. Vanzelfsprekend was dat geen probleem. Ik heb hem wat dingen uitgelegd over het Spijkerbroek hangen. Je moet het bijvoorbeeld volledig gekleed te doen. Zelf ga ik altijd met de auto naar een evenement en neem deel in wat ik toevallig aan heb. Ik heb geen droge spullen bij me en stap na afloop gewoon drijfnat in de auto voor de rit naar huis. Dat sprak hem zeer aan. Hij wilde dat gegeven een prominente plaats geven in de video.

Hij kwam zaterdag 25 maart met een complete filmploeg naar mijn huis voor een interview. We hebben zo'n drie uur gepraat en film geschoten. Daarna gingen we naar Ouderkerk aan de Amstel. Het plaatselijke Oranjecomité stelde haar faciliteiten ter beschikking om de verfilming mogelijk te maken. Ze vonden Sebastiaan bereid om de strijd tegen mij aan te binden. Op 25 maart is het water nog zo koud, dat binnen een kwartier na het vallen de thuisreis aanvaard moest worden. Ze hebben zoveel mogelijk gefilmd op de kant. Pas op het allerlaatste moment na zes uur in de avond kwam het grote moment, dat we eindelijk echt mochten gaan hangen. Het duurde minder dan vijftien seconden. Mijn tegenstander lag net iets eerder in het water, dan ik zelf. Het resultaat op YouTube is best aardig geworden. Ik heb het inmiddels aan alle vrienden en kennissen laten zien.

Bij ter Land, ter Zee en in de Lucht worden zo nu en dan vernieuwingen geprobeerd. Sommige zijn succesvoller dan de andere. In de begintijd waren er optredens van artiesten. Dat duurde eindeloos. Later hebben ze enkele keren het publiek uitgenodigd om mee te doen. In Vlaardingen smaakte ik het genoegen zelf een keertje van de schans te gaan. Vorig jaar deden ze als extra activiteit het spijkerbroekhangen. Ook hierbij viel het niet mee om aan deelnemers te komen. Op een gegeven moment werd alleen nog maar geworven onder de deelnemers aan het gewone onderdeel. Deze zaten zich toch maar de halve dag te vervelen. Dus dan was een beetje spijkerbroekhangen wel een aardig verzetje. Zelf heb ik tweemaal meegedaan. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar door wisseling van de wacht bij de leiding glipte er doorheen.

Bij het onderdeel 'Pompen en Verzuipen' in Scheveningen was ik er op tijd bij. Ik schoot onmiddellijk iemand van de organisatie aan. Dat gaf wat paniek. Er was nog geen 'vrijwilliger' aangewezen, die mensen uit het publiek zou werven. Het duurde eindeloos voor ik inderdaad op de lijst stond van twaalf deelnemers. Er zouden ook voorronden gehouden worden. Maar aangezien ze stopten bij twaalf aanmeldingen was dat alleen voor de aardigheid. Inderdaad waren er meerdere deelnemers vanuit het Pompen en Verzuipen. Maar ook waren er in Scheveningen nog verrassend veel uit het publiek. De mooiste groep was de laatste met de uiteindelijke winnaar. De scout was tevens loper voor zijn groep bij Pompen of Verzuipen. Hij sprong na het luiden van de bel met een prachtige sprong in het water. Scouts zijn niet kinderachtig met een nat pak meer of minder.

De eerste shift bestond vrijwel uitsluitend uit mensen uit het publiek. Links zien jullie ons hangen. Het is de bedoeling zolang mogelijk te blijven hangen. Het is evenwel niet de bedoeling, dat iemand daarbij droog blijft. Natuurlijk was ook de enige manier om de winnaars van de ene shift met de andere te vergelijken het gebruik van de klok. Het moment dat de laatste van een groep het water raakte stopte de klok. Het is bijgevolg een buitengewoon meedogenloos spel zonder enige kans op overleven. Ik zat in de eerste shift samen met moeder en zoon en een echte Scheveninger, die voortdurend zat te zeuren over 'nat' worden. De zoon maakte er niet veel van. De moeder won de head. Zelf wist ik bijna een minuut stand te houden alvorens ik moest lossen. Het was ook niet echt mijn bedoeling om te winnen, want dan zou ik de andere deelnemers niet kunnen filmen.

De beloning voor al deze ontberingen was een moderne spijkerbroek. We moesten voor het oog van de kamera 'vechten' om de spijkerbroeken. Ik heb er dus twee. De eerste uit Scheveningen zat niet lekker en heb ik weggegooid. De tweede uit Woerden zat veel beter en dus draag ik die nog wel eens bij het gekleed zwemmen. Het schijnen dure broeken te zijn. Voor onze generatie is dat er moeilijk vanaf te zien. De jongen boven kwam dus tweemaal volledig gekleed in het water van de binnenhaven terecht. Eerst als loper voor zijn ploeg en later tijdens het spijkerbroekhangen. Hij had kennelijk voldoende droge spullen bij zich of hij is nat naar huis gegaan. Hij won de tweede head en werd met de rubberboot naar de kant gebracht., zodat ik nog iets betere beelden kon schieten met mijn videocamera.

In Woerden met het onderdeel 'Met de As of de Plas' slaagde ik erin om een tweede keer deel te nemen. Dat had wel het bezwaar, dat de mogelijkheid om knappe opnamen te maken wat beperkt waren. Het publiek stond er zes rijen diep. Alleen iemand, die vroeg was kon nog vooraan staan om de filmen. Ik heb geprobeerd om nog wat te filmen van boven de schans, maar dat viel niet mee, omdat ze dan beginnen te zeuren over 'door het beeld lopen'. Het hangen gebeurde op een vlot op enige afstand van de kant. We moesten per boot naar de overkant. Zowel tijdens de oefenronde als het echte optreden werden we overgevaren. De jongen met de prachtige trui zat te smalen op al die idioten, die een gegarandeerd nat pak gingen halen. Tot mijn grote verrassing nam hij vervolgens ook zelf deel, hoewel helaas zonder trui.

Het ging een beetje hals over kop. Bij het evenement zelf was er even iets niet goed gegaan, waardoor Puck de arts geruime tijd niet beschikbaar was. Ze besloten daarom het spijkerbroekhangen naar voren te schuiven. We werden naar de schans geroepen en mochten in een heel andere volgorde als tijdens de voorronde naar de overkant. Aangezien ik de jongen van boven absoluut op de film wilde hebben, heb ik mij laten afzakken naar de tweede groep. Ik was ditmaal in spijkerpak. Van de TV heb ik nog wat shots van mijzelf weten te plukken. De uiteindelijke winnaar dubbelde de rest van het veld. Aangezien het publiek in de weg stond heb ik nauwelijks eigen beelden van hem. Hij kreeg naast de spijkerbroek ook nog een stapel kleding. De meeste deelnemers vinden het niet erg om volledig gekleed in het water te vallen, als er maar een goed verhaal bij te vertellen valt.

De rest van het seizoen viel het wat tegen. Vaak was het te mooi weer en hadden de deelnemers geen behoorlijke kleding aan. In Leiden mocht ik simpelweg niet deelnemen, omdat ik geen deelnemer aan 'Hoog en Droog' was. In Amersfoort was ik te laat. De spijkerbroekhangers waren al in de ochtend geselecteerd. Het opnameschema is vaak vol verrassingen. Ook op andere plaatsen in het land wordt spijkerbroek gehangen. Meestal gebeurd dit gewoon boven land. Alleen in Ouderkerk aan de Amstel hebben ze jaarlijks het spijkerbroekhangen boven de haven. De deelnemers zijn erg jong en houden elke jaar meer rekening met de nattigheid. Twee jaar achtereen namen ook Ton en ik buitmededinging deel. Zelf was ik aanwezig bij de survival van Spijkerboor op de Kaag, waar een van de onderdelen was om boven water aan een paraplu te hangen.

Spijkerbroekhangen heeft altijd een warm plekje in het hart behouden, nadat twintig jaar geleden het spel geïntroduceerd werd tijdens Sterrenslag van de Avro. Daar moesten vier van de sterren op een vlot stappen en werden naar de spijkerbroeken gevaren en na het vastgrijpen ervan letterlijk achtergelaten boven water. Ze waren vrijwel allemaal in spijkerbroek. Jaren droomde ik zelf ook eens zoiets prachtigs te mogen meemaken. Stephan van der Berg de windsurfer was de winnaar aller tijden. Hij hield het bijna drie minuten voor. Mijn eerste vervulling van deze heerlijk droom gebeurde geheel onverwachts tijdens de Brandersfeesten in Schiedam. Daar hadden de scouts in de namiddag een touw over de haven gespannen en brachten volledig geklede deelnemers met een boot naar de spijkerbroeken. Ik wist van niets en zag het toevallig. Ik heb geen ogenblik geaarzeld en gevraagd of ik het ook een keertje mocht proberen. Enkele ogenblikken later mocht ik ervaren hoe het is om met een bootje naar midden van de haven te varen om achtergelaten geheel onvoorbereid met schoenen en mijn gewone kleren achtergelaten te worden boven het lonkende water.