Via de krant kwam ik op de hoogte van een survivalbaan in het Hoge Bergse Bos bij Rotterdam. Elk jaar hebben ze een open dag. Je kunt er schaatsen, fietsen, klimmen, duiken, kanoŽn en survival doen. Daar wordt met enige regelmaat gebruik gemaakt door bedrijven en clubs. Een collega van mijn werk is na afloop van de gebruikelijke introductiecursus met al zijn nieuwe collega's een survival gaan doen. Zelf had ik een verkorte cursus en liep daardoor dit festijn mis. Hoewel de deelnemers wordt geadviseerd rekening te houden met hun kleding, wordt daar niet altijd in voldoende mate acht op geslagen. Als je daar zelf zin in hebt, de gids zin heeft en de buitenluchttemperatuur daar aanleiding toe geeft, dan is het niet ongebruikelijk, dat de hele groep de ronde afsluit met languit en volledig gekleed kruipen door een greppel tot aan de rand gevuld met modder.

De avonturenbaan bestaat uit een stuk grond van een kilometer bij 300 meter doorslingert met fietspaden, wandelpaden en wat gebouwen. De survival wordt gehouden in twee stukken bos doorsneden door een groot aantal sloten. Met touwen, balken en katrollen hebben ze allerlei hindernissen gemaakt. Zowel droge als natte hindernissen zijn aanwezig. Je kunt bij de bekende klimrots beginnen met het bouwen van vlotten, oversteken naar het bos en daar gezamenlijk de verschillende hindernissen gaan nemen. Je kunt ook gaan lopen, gebruik maken van de tokkelbaan over het vijftig meter brede water of beginnen bij de skibaan aan de andere kant van het bos.

Op beide locaties kun je na afloop douchen. In het voor en najaar wordt vooral gebruik gemaakt van de droge hindernissen. Alleen helemaal aan het einde van de tocht vlak bij het clubhuis en de warme douches ligt een evenwichtsbalk. Iedereen die dat wenst, kan daar alsnog het lang verwachte natpak halen of na het kruipen door de greppel met modder de ergste modder afspoelen alvorens te douchen. Samen met Andre werd het plan opgevat eens een fotosessie te houden bij de survivalbaan. Het was november en eigenlijk weer voor de droge hindernissen. Andre zou fotograferen en ik zou het harde werk doen. Hij was kennelijk op zondag zo bij de familie weggelopen in zijn mooiste kleding. Het viel niet mee om hem ongeschonden aan de overkant van elke volgende sloot te krijgen om zijn werk te kunnen doen.

We concentreerden ons zoveel mogelijk op de aardigste en meest fotogenieke onderdelen. Ook was het de kunst om zolang mogelijk zoveel mogelijk droog te houden, omdat het anders een longontsteking zou opleveren. Het oversteken van de balken aan het begin van de sessie was daarom best wat eng. Want zou ik er vanaf vallen, dan was op slag de hele fotosessie over. Na het oversteken van een hele reeks sloten met bijbehorende shots kwamen we aan bij een klein vijvertje achter in het veld, waarvan ik ontdekt had, dat het tot enkele cm onder de oppervlakte vol staat met modder. Het lukte daar om een heel mooie serie te schieten. Ik ging zitten in de modder op de rand en liet mij door de zwaartekracht langzaam de vijver en de modder inglijden. Pas naderhand kun je tegen het einde van de sessie goed zien, dat de modder meer dan een meter diep is.

Daarna gingen we een stukje verderop, waar een sloot met meer dan anderhalve meter modder afgedekt door vijf centimeter overspannen kon worden via overgrijpen van het ene touw naar het andere. Op de eerste foto slaagt Andre erin precies op het juiste moment af te drukken, waardoor het net lijkt alsof een nog volkomen schoon en droog iemand zich vergrijpt en kopje onder in de modder gaat. In werkelijkheid was de boel precies getimed, zodat scheiding van modder en schoon precies op de goede plaats kwam te liggen en bij de volgende foto's nog een paar centimeter omhoog kon schuiven zonder over de 'rand' te lopen. Ondertussen zat mijn broek onder een werkelijk prachtige glimmende laag modder, terwijl mijn bovenkleren nog schoon zijn voor het drama wat komen gaat. Onder mijn trui en overhemd had ik ook nog een wit tshirt.

Met twee sprongen midden in twee verschillende volledig met moddergevulde vijvertjes overschrijdt de lijn van de modder eindelijk de broeksband. Van voren lijkt de schade nog wel mee te vallen, maar vanachter kwam na de laatste sprong de modder tot aan mijn schouder. We sloten af met de beroemde moddergreppel. Afhankelijk van de tijd van het jaar staat deze droog of is hij werkelijk tot de rand gevuld met modder en water. In november was er een overvloed aan water, zodat je aan het einde van de greppel door een anderhalve meter dikke laag modder moest waden. Tenslotte hebben we op de evenwichtsbalk vlak bij het clubhuis de ergste modder afgespoeld alvorens warme, droge, schone kleren aan te trekken voor de thuisreis.