Dordrecht - Reddingsbrigades heb je tegenwoordig in elke grote plaats. Er is een groot verschil in benadering. Veel clubs moeten het hebben van veel jeugd en het lesgeven. Anders brigades richten zich op bewaking van binnen- of buitenwateren. Op diverse plekken in het land worden cursussen gegeven om een auto die te water raakt op een veilige manier te verlaten. Het gaat dan om een auto op een rails bij een zwembad in combinatie met een cursus, waarbij verteld wordt, waar het om gaat. De deelnemers wordt gevraagd gewoon met alles wat ze aan hebben in de auto plaats te nemen. Hij rijdt in het water en je moet er op een beschaafde manier uit zien te komen. Je kunt blijven zitten tot de auto volledig onder water is verdwenen. Ook kun je uitstappen via de raampjes op een moment, dat de auto nog drijft.

Een grote club is wat betreft deze cursussen de reddingsbrigade van Oosterhout. Gedurende een complete dag wordt de ene groep na de andere door de molen gehaald. Voor een realistische cursus is het belangrijk normaal gekleed te zijn. Helemaal realistisch is het allemaal niet. Je ziet nogal wat zwemkleding. Ook hebben deelnemers zelden een jas aan. Terwijl als het ergste gebeurt, de betrokkene gewoon in zijn normale kleding in de auto zal zitten. Een jas is tijdens de ontsnapping een ernstig obstakel, wat je niet goed genoeg kunt oefenen. In het zwembad zijn er duikers bij de hand om te assisteren, als je in moeilijkheden raakt. In het echt zal je het zonder moeten doen. Zelf houdt ik gewoon alles aan, wat ik draag als ik 's morgens in de auto stapte. Ik hield zelfs mijn jas aan. Anderen kwamen in oude spijkerbroek en tshirt. Boven een verzameling deelnemers in hun gewone kleding.

De deelnemers in Oosterhout wordt eerst gevraagd in het water te springen om te onderzoeken of iedereen wel kan zwemmen. Dat gebeurt niet bij elke 'Auto te Water'. Bij sommige nemen de deelnemers nog droog in hun gewone kleding plaats in de auto. Je ziet ze dan bij vroeg uitstappen door het raampje nog eventjes droog. Dat blijft natuurlijk niet zo. Er is geen enkele manier waarop ze kunnen verwachten droog de kant te kunnen bereiken, als de auto naar de bodem is gezonken. Wij werden verzocht eerst onze zwemkunst te demonstreren. Onder een volledig geklede groep, die na enig aandringen inderdaad gekleed in het water sprong. Een jongen had het kennelijk vaker meegemaakt en had een kamerjas bij zich om warm te blijven tussen het moment, dat hij in het water lag en de tijd dat hij op anderen moest wachten.

Andere reddingsbrigades houden wak zwemmen of ijsduiken. Zelf mocht ik eens een evenement bijwonen, waarbij de helft van het zwembad was afgedekt met plastic folie. In eerste instantie moest je afdalen door een gat in de folie en naar een nabijgelegen gat zwemmen. Later werden grotere oversteken gewaagd. Ondanks de aanwezigheid van duikers een niet geheel van risico's ontblootte oefening. Zelf was ik in mijn gewone kleding, een spijkerpak en een winterjas, waarmee ik van huis was gegaan en zoals je ook gekleed zult zijn, als je in het echt door het ijs gaat. In de prachtige vage foto van het gebeuren, is goed te zien, dat ik geen enkele voorzorgmaatregel heb getroffen. Direct uit de auto, direct in het zwembad.

Dit jaar heb ik het nog een keertje geoefend in het echt. Bij ons achter ligt een langgerekte vijver. De diepte van de ijver kende ik niet, maar ik schatte het op net iets meer dan meter. Aan een ondiepere vijver heb je niets, terwijl als het dieper is, het te link wordt. Het had al weer enkele dagen gedooid. Maar het was nog dicht. Het ijs begon wat sponzig te worden. Maar ik verwachtte er nog wel op te kunnen lopen. Direct uit de auto met alles aan: jas, spijkerpak, overhemd en trui naar de vijver gelopen. Het was donker, maar met goed  zicht dank zij de straatlantaarns. Eerst het ijs geprobeerd. Bij de kant was het wat minder, maar verderop ging het wel. Moed gevat en pardoes op het ijs gestapt. Het kraakte. Maar kraakijs breekt niet. Wat heen en weer gelopen en het brak niet. Een beetje op het ijs gedanst en het brak niet. Wel begon het achter mij behoorlijk te krakkeleren.

Ik begon de moed te verliezen. Tot opeens het ijs het onder mij begaf. Op slag stond ik tot ver over mijn middel in het water. Ik probeerde weer op het ijs te klimmen. Maar eenmaal gebroken ijs verliest zijn sterkte. Als een ijsbreker ben ik naar de kant gewaad. Daarbij wordt nog wat verder nat, omdat je nu eenmaal steeds leunend op het ijs met je gewicht een pad moet banen. In de Scandinavische landen is het een vast onderdeel van de opvoeding, net zoals bij ons zwemles, om het jezelf redden vanuit een wak te oefenen. Op YouTube zie je als je het woord 'Isvak' intypt, dan krijg je een dozijn filmpjes, waarbij scholieren volledig gekleed in winterkleding, vaak ook nog met rugzak, een voor een in een wak springen en met een ijspriem, die om de nek hangt, er weer uitklimmen

In Rotterdam hebben ze het jaarlijks gekleed zwemmen. Verspreid over een half dozijn zwembaden kunnen de leden van de zwemverenigingen een afstand (25-, 500 of 100 meter) gekleed afleggen. Vorig jaar had ik alleen gelegenheid om in Charlois deel te nemen. Dit jaar probeerde ik bij meer zwembaden deel te nemen. Dat scheen niet de bedoeling te zijn. Bij sommige zwembaden was het erg druk, Bij andere waren er nauwelijks deelnemers. Foto's werden gemaakt door de vaste fotograaf. Het was niet overal toegestaan om zelf foto's te nemen. Het ging mij om de echt geklede deelnemers. Dat waren er niet veel.

Fascinerend vond ik de jongen, die de twee voorgaande karen deelnam. Het eerste jaar was hij met een spijkerpak met stip de best geklede deelnemer. Vorig jaar zwom hij ook met een jas. over zijn spijkerkleding. Kennelijk een liefhebber. Hij was er dit jaar niet bij. Ik ben bij alle zwembaden geweest. Het viel niet altijd mee om mee te mogen doen. Vorig jaar ging de jongen behoudens zijn gewone kleren met een windjack te water. Op de foto rechts zie je hem zwemmen. Het is niet gemakkelijk te zien, dat hij ook zijn jas nog aan heeft. Kennelijk is hij een lid van de vereniging.